Insekty

Insekty
Termity
Wyróżnia się dwa główne typy termitów:
 
  • Termity drewniane
    Termity żyjące tylko w drewnie należą do bardziej prymitywnych. Tworzą kolonie w wydrążonych tunelach wewnątrz martwych konarów i pni drzew. Z tego względu kolonie tego typu termitów rzadko mają więcej jak kilka tysięcy osobników. Gdy zużyją całe drewno i nie mają dostępu do nowych zasobów drewna, kolonia ginie. Podział kastowy u tych termitów jest prostszy. Żołnierze o pomarańczowych głowach i silnych szczękach bronią kolonii przed intruzami. Zamiast zwykłych robotników i robotnic występują tak zwani fałszywi robotnicy i robotnice, będący zatrzymaną w rozwoju formą płciową wspomagającą królową i króla w wychowaniu młodych termitów. Wiele z tych fałszywych robotnic i robotników przekształca się w dorosłą skrzydlatą postać i w odpowiednim czasie odlatuje w celu założenia nowej kolonii.
  • Termity potrafiące budować tunele poza drewnem
    Najwięcej jest gatunków termitów potrafiących budować tunele poza drewnem. Zdolność budowania tuneli pozwala na odnajdywanie wielu źródeł pożywienia, a w związku z tym liczebność ich kolonii waha się między setkami tysięcy a wieloma milionami osobników. U tych termitów istnieje kasta prawdziwych robotnic i robotników, które nie przekształcą się w formę płciową. Kasta żołnierzy może posiadać "uzbrojenie" – szczęki o różnym kształcie. W tej grupie występują termity wyspecjalizowane w pożywianiu się na przykład trawą lub humusem zamiast drewnem.

Koziorogi
Niszczą suche drewno iglaste (sosna, jodła, świerk) tworząc wyżłobienia. Występują przede wszystkim w więźbie dachowej, nie pozostawiając żadnych śladów na powierzchni drewna. 
Szkody: wyżłobienia o średnicy 6-8 mm, wypełnione "mączką drzewną", która uniemożliwia wydostanie się insekta.

Korniki
Przedstawiciele rodziny to małe od 0,6 mm do 13 mm owady walcowatego kształtu ciała, koloru brunatnego, szarego lub czarnego. Czułki kończą się zwartą buławką. Korniki żywią się sokiem roślinnym, drewnem lub hodowanym przez siebie grzybem. Większość korników żyje pod korą lub w drewnie drzew, gdzie wygryzają zawiłe systemy chodników. Owady dorosłe żyją pod korą drzew, a beznogie mocno zgięte larwy niszczą łyko czyli tkankę przewodzącą drzew drążąc w nim chodniki. Po układzie tych chodników można rozpoznać jakiego gatunku larwy go wydrążyły. Od komory godowej (zwykle w korze, drążona przez samca) samica wygryza chodnik macierzysty (jeden lub kilka), w którego zagłębieniach (nyżach) znosi po jednym jaju. Wyklute larwy drążą dalsze mniejsze chodniki coraz szersze wraz ze wzrostem larw. Na ich końcu tworzą kolebki poczwarkowe, z których z kolei wygryzają się na zewnątrz dorosłe korniki. Wiele gatunków korników jest groźnymi szkodnikami lasów. Pospolity w Polsce kornik drukarz, atakuje świerk, rzadko sosnę i modrzew. Kornik sześciozębny (jego długość to od 6 do 8 mm w Europie i pn. Azji) i cetyniec większy żerują głównie na sośnie. Jodłowiec krzywozębny jest długości ok. 2,7–3,2 mm i żyje w Europie (z wyjątkiem pn.) — na jodle. Skuteczną walkę z kornikowatymi jest wycinanie i okorowywanie zaatakowanych drzew, a następnie spalenie zdjętej kory. Z ok. 4000 poznanych gatunków ponad 100 występuje w Polsce.